สอนแต่งเพลง - ท้องฟ้าของฉัน : เพลงหนึ่ง ณ มุมหนึ่ง ในวันหนึ่ง

ครั้งที่แล้วเขียนทิ้งไว้ที่ว่า ภาค 3 คือ
"คนไม่รู้จักเดินผ่าน ก็เก็บมาจินตนาการ"
ขอเล่านิด ๆ แล้วกัน เพราะมันน่าจะเป็นหัวข้อชื่ออย่างอื่นมากกว่า

พอดีว่าช่วงปิดเทอม เราจะออกไปนั่งเล่นชิงช้าหน้าบ้าน
แล้วมีิอยู่วันหนึ่ง วันนั้นเป็นวันอังคาร เอซังไม่อยู่
เรานั่งไกวชิงช้าไป ร้องเพลงไป จำไม่ได้ว่าเพลงอะไร
แต่ร้อง ๆ อยู่มันติดค่ะ (จำเนื้อไม่ได้) ก็นึก ๆ
ขณะที่นึก มีผู้ชายคนนึง หล่อมาก เดินผ่านหน้าบ้าน
แล้วเขาก็มองหน้าเราด้วย แถมยิ้มมุมปากให้นิด ๆ
ซึ่งเราน่ะผิดปกติ เพราะธรรมดาถ้าเราเริ่มเห็นหรือได้ยิน
เสียงคนกำลังจะผ่านหน้าบ้าน เราจะหันหน้าไปทางอื่น
แต่ซวยไง วันนั้นมองหน้าคุณคนนั้นไป โห...
จำอะไีรไม่ได้ไป 5 วิ (หล่อแบบบอกไม่ถูก เราเล่าให้เอซัง
ฟังว่าหล่อแบบ "โคเรียน สไตล์" - พระเอกเกาหลีผมประบ่า)
แต่เป็นหนุ่มโรงงาน คาดว่า เพราะว่าหมู่บ้านเรามีบ้านเช่า
เยอะมาก.............................................................
เขาใส่ฟอร์มโรงงานอ่ะ แต่ไม่ได้จะอะไรหรอก แค่เห็นวันนั้น
ก็เฉย ๆ เออ เกือบลืมเล่าว่า พอเขาเดินเลยรั้วบ้านเราแล้ว
เราดูเวลา เวลาตอนนั้นคือ 6 โมงครึ่ง (18:30 น.)

แทบจะลืมตาคนนี้ไปแล้ว เพราะวันอื่นไม่เจอ
(เรานั่งร้องเพลงเวลานี้แทบทุกวัน)

จนอังคารของสัปดาห์ต่อไป หรือถัดจากต่อไป
เราไม่ได้นั่งชิงช้าแล้ว วันนั้นเอซังก็อยู่
อยู่ดี ๆ เราก็อยากมองคนที่กำลังจะเดินผ่านหน้าบ้าน
ขอบอกว่า เอิ๊ก ๆ คุณ "โคเรียน สไตล์" นั่นเอง
แต่ผมสั้นแล้วแฮะ เราไม่ได้เอามือถือออกมา
จึงบอกเอซังให้ดูนาฬิกาในบ้านว่า 6 โมงครึ่งรึเปล่า
เอบอกว่า "แป๊ะเลย"
ก๊าก...
ก็เท่านั้นแหละ บางทีคุณโคเรียน สไตล์อาจจะไม่ใช่คน
แถวนี้ แต่มาหาแฟนทุกวันอังคารก็ได้ ใครจะไปรู้
แต่ขอบอก เราอยากเอาไปแต่งเพลงมากเลย เพียงแต่
ขี้เกียจ (ขออภัย มันติดปาก เรียกว่า ไม่สะดวกจะแต่ง
ดีกว่า)

แต่แรงบันดาลใจ ภาค 3 ที่เราขอสรุปใหม่ คือ
"เวลา"
1) เวลาแบบคุณโคเรียนสไตล์เนี่ย เราถือว่าเป็นเวลาที่
ดันบังเอิญมาตรงกัน (หรือเขาจำเป็นต้องเดินมาเวลานั้น)
จากที่ตอนแรกเราเห็น ก็ไม่ได้ใส่ใจ (บางทีอาจจะเดินมา
หลายเดือน หลายปีแล้วก็ได้) แต่พอมองเห็นเสมอ ๆ
เห็นซ้ำ ๆ เห็นบ่อย ๆ เข้า ก็ทำให้เกิดเป็นเงื่อนไขขึ้นมา
มัน เป็นเหมือน... ใช้คำไม่ถูกอ่ะ เป็นเหมือน "กำหนดการ"
เป็น "สัญญาณ" หรือเป็น "สัญญา" ขึ้นมาในสมองเรา
ว่า 6โมงครึ่งของวันอังคาร เขาจะต้องเดินผ่านมา

แต่หลัง ๆ เราไม่ได้สังเกตแล้วแหละค่ะ
กลัวเดี๋ยวเขาจะรู้ว่าแอบดูอยู่ ก๊าก...
ล้อเล่นค่ะ
เราไม่คิดจะใส่ใจ คนอื่นหรอกค่ะ
เรารู้ว่าเราควรจะใส่ใจใครหรืออะไรมากกว่า
นี่มันก็เป็นแค่ไอเดียเฉย ๆ
(ตานี่เป็นใครก็ไม่รู้ จะไปใส่ใจได้ไง น่ากลัวจะตาย)

2) เวลาอย่างที่ 2 ที่เรานึกออก คือ เวลาที่ไม่ได้เกิด
เป็นประจำเหมือนอย่างที่ 1 แต่มันเป็นเวลาที่สร้าง
ความสะเทือนใจ หรือ เกิดเหตุอะไรที่ชวนให้เล่าต่อ
อย่างนี้เราไม่มีไอเดียหรอกนะคะ เราไม่เคยแต่งเพลง
ที่มีเวลาลงไปอยู่ในเพลง แต่ยกตัวอย่างได้ "ชัดมาก"
คือ เพลง 8 โมงเช้าวันอังคาร ของ ปาล์มมี่ น่ะค่ะ
ลองคิดดูสิคะ เท่มากเลยเนอะ ขอปรบมือให้เลย


สำหรับแรงบันดาลใจภาค 4 หรือ อื่น ๆ
เราตอบไม่ได้หรอกนะคะ ว่าจะเขียนเมื่อไร
เพราะเราก็ยังคิดไม่ออก (ตื้อมากค่ะตอนนี้)
แต่เรารู้อย่างเดียวว่า เราต้องทำให้ตัวเองเรียนจบ
ป.โท ภายใน 2 ปีให้ได้ (นี่ขึ้นปี 2 แล้ว) จริง ๆ
กะจะไม่โพสต์อะไีรไปสักช่วงเลยด้วยซ้ำ ทั้งแต่งเพลง
แปลเพลง บ่นด่าบ้าบอ...

แต่พอดีว่า เรามีเรื่องติดค้างไว้จากครั้งก่อน เลยต้องมาเล่า
เราจะได้ ไม่ต้องรู้สึกว่ามีอะไรติดค้างคุณ ๆ อยู่

แล้วยังไง โอกาสดี ๆ (หรืออย่างน้อย หาหัวข้อได้แล้ว)
เราจะมาเล่าอะไรแบบนี้ให้ฟังใหม่นะคะ
ไม่ทิ้งบล็อกแน่นอนค่ะ
แต่ตอนนี้ขอตัวไปทำสิ่งสำคัญกว่าก่อน

โชคดีทุกท่านนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่าน
ยินดีมาก ๆ ที่ได้รับเกียรตินี้