สอนแต่งเพลง - ท้องฟ้าของฉัน : เพลงหนึ่ง ณ มุมหนึ่ง ในวันหนึ่ง

มันเบื่อ ๆ ก็เลยเขียนบล็อก
(ในหัวเรา มีแต่เรื่องที่อยากจะเขียน มากมาย)

ถ้าคุณสังเกต จะเห็นว่า เราต้องบอกว่าเราแต่งเพลงที่ไหน
ที่เราบอก เพราะมันอยู่ในบันทึกเนื้อเพลงของเรา
และเราก็ขี้เกียจลบด้วย
ซึ่งเราไม่ได้เขียนบอก เพื่อที่จะให้คุณไปนั่งที่นั่นแต่อย่างใด
(เผื่อผีที่นั่นจะกระซิบ บอกเนื้อเพลงหรือทำนองน่ะ ไม่มีไม่มี)
ยิ่งเป็นพวกโลตัสอ่อนนุช หรือเซนทรัลบางนา เนี่ย
ขอบอก เราไมได้ว่างมากนะคะ แล้วก็ไม่ได้ไปนั่งชิว ๆ ด้วย
เราไปรอแม่ รอกลับบ้านพร้อมกัน
ถ้าเลือกได้เราคงไม่ไปนั่งแถวนั้นหรอกค่ะ
เราไม่ชอบร้านค้าข้ามชาติ! อาหารรสชาติก็ห่วย
ขนาดเราไม่ค่อยเลือกกินยังรู้สึกว่ามันกินยาก และ
เราไม่ชอบที่ที่คนเยอะ เนื่องจากเป็นคนขี้รำคาญมาก ๆ
แต่เพราะการแต่งเพลงจะทำให้เราตัดตัวเองออกจาก
สภาพแวดล้อมได้ เราเลยเลือกที่จะแต่งเพลง
เราจะได้ไม่ต้องไปยุ่งกับคนอื่น ๆ ให้ต้องปวดกบาล

เราให้ความสำคัญกับเพลงของเรามาก
เวลาเราแต่งเพลง ถ้ามีใครมาสร้างความรำคาญให้เรา
เราจะไม่สนใจมันเลยแม้แต่นิด เพราะเรากลัวลืมทำนอง

คุณจึงเห็นอยู่เสมอ ๆ (ถ้าคุณกดอ่าน) ว่า ทำไมเราถึง
แต่งเพลงได้จากการไปอยู่ในสถานที่สาธารณะ
นั่นเป็นเพราะว่าเราไม่ต้องการมอง ไม่ต้องการฟัง
ไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับคนเหล่านั้นนั่นเอง
เพราะว่ามันทำให้เราเซ็ง (เห็นจนชิน)

แต่ที่สงบ ๆ เช่นบ้าน เราก็แต่งได้นะ
เพราะในที่ที่คุณคิดว่าสงบที่สุดแล้ว
บางทีมันก็ไม่สงบได้เหมือนกัน
โลกนี้ มันคงไม่มีอะไรแน่นอนเลยจริง ๆ

edit @ 14 Feb 2008 11:11:13 by ท้องฟ้าของฉัน