สอนแต่งเพลง - ท้องฟ้าของฉัน : เพลงหนึ่ง ณ มุมหนึ่ง ในวันหนึ่ง

มันไม่มีอะไรน่ากลัว น่าสพรึง ทุกอย่างเกิดขึ้นจากภายในใจ

อย่างที่ทุกท่านทราบนั่นแหละค่ะ ว่าเราเป็นโรคไซโคโซมาติก ดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่เราไม่เคยทำ ถ้าเราต้องทำ เราจะกลัว วิตกกังวล จนเป็นบ้า ทำให้คนใกล้ตัวปวดหัวมานับไม่ถ้วนแล้ว

แต่เรามีข้อสรุปบางประการมาให้ลองอ่านดู

คนที่เรียน ป.โท ที่เดิม ก็ไม่ได้แปลว่าจะเรียนได้ดีกว่า เพียงแต่เขาจะ
+จำชื่ออาจารย์ได้ดีกว่า (บางท่านก็เคยสอน หลายท่านก็ไม่เคยสอน)
+รู้จักอาจารย์มากกว่า (ก็คุ้น ๆ มาบ้าง)
+ชินกับทรัพยากรใน ม มากกว่า
+ หาทางหนีทีไล่ได้ดีกว่า
แต่ว่า
-วิชาที่เรียนก็ไม่ได้เคยเรียนมาก่อน
- การติดต่อเรื่องเรียนก็ไม่เหมือนเดิม เพราะ เป็นบัณฑิตวิทยาลัย ก็ยังไม่รู้เรื่อง (ยิ่งขอบอกว่า ม ที่รักอ่ะ ไม่เคยทำอะไรให้รู้สึกสบายใจเลย ทุกครั้งจะหัวหมุนตลอด ทั้งตารางเรียน และ ขั้นตอนการดำเนินการ ไม่เคยถึงกัน ต่างฝ่ายต่างอยู่ ต่างคนต่างทำ หรือเปล่าไม่แน่ใจ ไม่แน่ใจเลยจริง ๆ หมายถึงเจ้าหน้าที่ของ ม อ่ะนะ)
- รู้สึกยังไงบอกไม่ถูก

เมื่อวานเราเกิดบ้า ร้องไห้ร้องห่ม เอาเป็นเอาตาย บอกว่า กลัวเรียนไม่ได้ เพราะ คิดว่า ไม่มีวุฒิภาวะพอ อีกทั้งเป็นคนที่คิดอะไรไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเอามาก ๆ (จนกลายเป็นขวางโลก) เลยกลัวจะมีปัญหา เนื่องจากไม่เคยทำงานมาก่อนด้วย รู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นเด็ก ช่วงไม่มีเรียน ไปอยู่หอสมุด ก็นั่งคิดถึงตอนเข้า ป.ตรี รู้สึกมันเหมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อวาน คิดถึงเพื่อน (แม้ว่าจะไม่ได้รักกันมากมาย แต่ก็อดคิดถึงไม่ได้)

จนได้รู้ว่า คนอื่นเขาก็เคยรู้สึกแบบนี้ (เอาว่าได้รู้มาแล้วกัน) และบางคนก็ยังรู้สึกอยู่ มันไม่แปลกหรอกนะ

ตอนเรา ป.ตรี เราเคยมอง พี่ป.โท ว่าคนนี้บุคลิกไม่เป็น ป.โท ยังแรด ๆ กระแดะ ๆ แต่งตัวไม่ดูภูมิฐาน วันนี้เราเข้าใจแล้ว อย่ามองเขาให้มากเลย อย่าลืมดิ ป.โท ใส่ชุดอื่น มันก็เด่นกว่า นิสิต ซึ่งใส่ชุดฟอร์ม ทุกวันนี้เราเลยชอบใส่เสื้อผ้าขาวดำตลอด ให้กลืนไปกับเด็ก เพราะเราไม่ชอบเป็นจุดเด่น เราไม่อยากให้ใครมามอง แล้วคิดไปต่าง ๆ นานา เช่น ป้าคนนี้แต่งตัวแรดมาก หรือ ตกเทรน เอาแค่ว่าเชยก็พอแล้ว สบายใจดี ยิ่งไม่ต้องมาสนใจเลยก็ดี

คิดถึงชุดนิสิตจริง ๆ

พูดไปพูดมากลายเป็นเรื่องเสื้อไป

เอาว่ามีเรื่อง เดินทางซ้ำซาก (อุตส่าห์อดทนเดินทางไปกลับระหว่างมกับบ้าน รวม 60 กิโล มา 4 ปีแล้ว ก็ยังต้องเผชิญอะไรเดิม ๆ : ไม่ย้าย ม เพราะมีเหตุผลส่วนตัว แล้วตอนแรกคิดว่าจะพักสักปีไง ดันไม่ได้ถูกส่งไปทำงาน)

ยังมีอีกเยอะ ไม่อยากพูด เป็นเหตุผลงี่เง่าของเรา ไร้สาระว่ะ

เอาเป็นว่าจะบอกว่า คนที่เพิ่งจบ ป.ตรี แล้ว มาต่อ ป.โท เลย ต้องรู้สึกอย่างนี้ทุกคนแหละ เพียงแต่จะเป็นมากเป็นน้อยเท่านั้นเอง (บางทีเป็นตั้งแต่เข้า ป.ตรี เล้ย ตอน ป.ตรีเราเป็นป่าววะ จำไม่ได้)