สอนแต่งเพลง - ท้องฟ้าของฉัน : เพลงหนึ่ง ณ มุมหนึ่ง ในวันหนึ่ง

อย่าทำตัวเป็นส่วนเกิน แต่จงพยายามเติมเต็มส่วนที่ขาด

เรานั่ง ๆ นอน ๆ เดิน ๆ ยืน ๆ คิดว่า เราจะใช้ชื่อเอ็มว่าไรดีว้า เอาแบบว่ามันตรงใจ ตอนนี้เบลอ ๆ เพราะงานวีดิโอ

นึกชื่อนี้ออกตอนสระผม ท่องแทบตายกลัวลืม

มันมีความรู้สึกว่าอยากจะเล่าบางเรื่องให้ฟัง และชื่อเอ็มที่คิดได้ก็คือบทสรุปของเรื่องนี้ (ประโยคที่ขีดเส้นใต้ไว้นั่นแหละ)

เราเคยคิดว่า ถ้าสมมติเราเก่งอย่างนึงมาก ๆ ขอยกตัวอย่างว่าเป็นเรื่องการทำดนตรี (ซึ่งในชีวิตจริงน่ะไม่เก่งเลย) แต่แล้วเราก็ได้เข้าไปทำงานในหน่วยงานหนึ่ง ซึ่งยังไงเราก็ต้องเข้าไปทำ (สมมติว่าเพราะกำลังตกงานอยู่ และไม่มีเงินเลย) แล้วที่บริษัทนั้นมีคนที่เก่งมากเรื่องทำดนตรี แถมมีวัยไล่เลี่ยกับเราอีก เราควรจะพยายามฝึกดนตรีเพื่อแย่งตำแหน่งเขามา (ทางเลือกที่ 1) หรือเราจะไปช่วยงานหน่วยงานในตำแหน่งที่บริษัทขาดคนงานอยู่(ทางเลือกที่2) ซึ่งก็คือการเป็นแม่ครัว และเราก็ทำอาหารทำไม่เก่ง (ชีวิตจริง หุงข้าวเป็นก็บุญมาก ๆ แล้ว เสียใจด้วยนะคะ แฟนของเรา ในอนาคต <เพราะตอนนี้ไม่มี เอิ๊ก ๆ> คุณคงต้องฝึกทำอาหารให้มาก ๆ เพราะคุณอาจต้องอวกแตกหากกินอาหารฝีมือเรา แต่ก็กำลังพยายามอยู่) เป็นคุณคุณจะเลือกทำไร?

ถ้าเป็นเรา เรายอมทิ้งงานที่รักและถนัด ไปเป็นแม่ครัว เพราะเราต้องการจะเติมส่วนที่หน่วยงานขาดไป หากเราไปแย่งงานกับไอ้คนทำดนตรี คงมีปัญหา <<<โอเค บางทีเราอาจจะเก่งกว่า แต่แล้วมันได้อะไรขึ้นมาล่ะ>>> (ความเกลียดขี้หน้า ความริษยา อิจฉา บ้า ทุเรศ ชั่ว ฯลฯ) เรามาทีหลัง เราก็ต้องเจียมตัว แต่การมาที่หลังของเราจะมีค่า ถ้าเราเป็นคนทำอาหารให้พวกนั้นกิน (ไม่ได้จะใส่ยาถ่ายนะ) ถ้าเปลี่ยนงานแล้ว ค่อยคิดอีกที กลับไปทำงานเก่า ก็ไม่สายหรอก

เราคิดเสมอว่า "เราจะทำอะไรก็ตามให้กับคนที่ขาด" ถ้าคุณมีพร้อมแล้ว เราขอแสดงความเสียใจด้วยที่เราจะให้คุณไม่ได้ เพราะโลกนี้ยังมีคนขาดโอกาสอีกมากมาย เราควรใส่ใจคนเหล่านั้นไม่ใช่เหรอ อย่าไปแย่งทำอะไร แย่งชอบอะไร แย่งดันทุรังอะไรในสิ่งที่มันพร้อมแล้ว เพราะมันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น มีแต่จะบาดหมาง และ คุณยังไม่พยายามทำตัวให้มีค่าอีกด้วย

เกิดมาก็แค่นี้แหละ ทำตัวให้มีค่ากันเถอะ (มีค่าหมายถึงมีคุณค่า - ถ้าขาดคุณ ที่แห่งนั้นก็ไร้ซึ่งความสมบูรณ์พร้อม)